zamknęłam oczy i popłynęłam z nurtem który niekoniecznie mi służył

gdzie te wszystkie chwile w których wiedziałam co robić by być świadomą siebie i zgodną z własnymi przekonaniami?

nie chcę myśleć o tym, że mogły zniknąć na zawsze, bo wątpię, że zniknęły

w głębi mnie siedzi to co uważam za słuszne

ale dlaczego tego nie realizuję dając się wpływom innych osób?

i czym się przejmuję? dlaczego przejmuję się takimi rzeczami, które nie grały dla mnie kiedyś większej roli? czym w tym świecie jest pozycja społeczna, inteligencja, a czym umiejętność rozpoznawania uczuć drugiego człowieka i chęć pomocy, czy realizowania jego potrzeb?

gdzie nasze społeczeństwo, empatia i pozytywne uczucia?

znikanie nie jest odpowiedzią na problemy

milczenie nigdy nie pomogło dość do konsensusu

autodestrukcja to zwykła ucieczka

wspomnienia to przeszłość

a przyszłość to jedynie założenie zależne od nas samych

dlaczego wciąż ranię siebie, nie potrafiąc uwierzyć w to co mam i umiem?

coś mi zamyka oczy, zejdź mi z drogi

poczucie własnej bez(nadziej(i))ności