legenda białego motyla nigdy nie dobiegnie do końca

będzie trwała, jak krople wody, kapiące z pożółkłych liści jesieni

jak szarawe piórko sowy spadające z wysokiego drzewa

jak złoto na dnie pirackich statków, które już nie istnieją

jak głupota pustych idiotek spod latarni

rośnie w nieskończoność, by odfrunął w inną galaktykę

by rozjaśnić sens istnienia morderców ludzkich istnień

białymi skrzydłami wieczności zaślepić niegodność społeczeństwa

motylem,

białym

by błękit nieba wylał się na oceany i uczynił je niebiańskimi

by anioły zstąpiły na ziemię

i były motylami

niewinnymi

z zaróżowionymi policzkami

motylami